Po sikur Reform të fitojë? Një histori frike politike

Nga Steven Tucker – European Conservative/

Shumë romane politike distopike kanë imagjinuar si do të ishte jeta nën regjime totalitare. Në Francën e islamizuar të romanit Submission nga Michel Houellebecq vendoset një formë e ligjit të sheriatit; në SHBA-në fashiste të The Plot Against America nga Philip Roth, hebrenjtë përndiqen dhe shkatërrohen; ndërsa në Britaninë e imagjinuar të Peter Chappell në What If Reform Wins?, deputeti Lee Anderson ndalohet të hyjë në një restorant indian pas një komenti të papërshtatshëm.

Ky libër i fundit sapo ka dalë në Britani, pak para zgjedhjeve lokale të 7 majit, ku pritet që partia Reform të dalë fituese. Autori i këtij artikulli pranon se nuk e ka lexuar librin, por thotë se ai po reklamohet si një lloj historie horror: "i frikshëm" dhe një "thriller tronditës", që imagjinon çfarë mund të ndodhë nëse Reform fiton zgjedhjet.

Po çfarë parashikohet? Përveç faktit që ministri i Brendshëm Lee Anderson nuk lejohet të hajë kormën e tij në mbrëmje, kryeministri Nigel Farage ul financimin për BBC-në aq shumë sa ajo detyrohet të anulojë emisione si The Antiques Roadshow.

Autori i librit duket qartë se nuk e pëlqen Reform, duke paralajmëruar se partia mund të përplaset me shtetin britanik. Disa votues mund ta shohin këtë si diçka pozitive.

Libri bazohet në intervista me njerëz brenda Reform, nëpunës shtetërorë dhe emigrantë, dhe përshkruan dy vitet e para të një qeverie Reform si një histori që përfundon keq, me rrëzimin e Farage-it nga pushteti.

Sipas përshkrimit, në zgjedhjet e vitit 2029, Reform fiton një shumicë të vogël me 335 vende në parlament. Por sapo deputetët e saj hyjnë në parlament, përshkruhen si të papërshtatshëm: ish-ushtarakë, fermerë, instruktorë drejtimi, pronarë lokalesh dhe punonjës të zakonshëm. Autori e paraqet këtë si diçka negative, në kontrast me qeveritë e mëparshme të përbëra nga profesionistë dhe juristë.

Kjo tregon shqetësimin e autorit: sipas tij, njerëz të tillë nuk janë të kualifikuar për të drejtuar vendin. Artikulli e trajton këtë me ironi, duke sugjeruar se edhe njerëzit e zakonshëm mund të kenë rol në politikë.

Pas fitores, Farage shpall planin e tij: tërheqje nga marrëveshje ndërkombëtare si Konventa Europiane e të Drejtave të Njeriut, dëbim të emigrantëve ilegalë, heqje të politikave për klimën dhe ulje të përfitimeve sociale. Artikulli e paraqet këtë si diçka "tronditëse", por edhe si përpjekje për të zbatuar premtimet elektorale.

Ministri i Financave, Richard Tice, sipas librit, shkakton rënie në tregje me politika si rritja e pragut të tatimit mbi të ardhurat, ndërsa propozon masa që nuk janë pjesë e programit real të Reform. Përmenden gjithashtu probleme si ndotja nga fracking dhe tensione me BE-në.

Në fund, çështja më e debatueshme mbetet politika e emigracionit. Libri përshkruan protesta të mëdha dhe trazira, përfshirë një incident në një qendër ndalimi në Kent, ku situata del jashtë kontrollit.

Në përgjithësi, teksti paraqet një skenar të errët dhe kritik ndaj Reform, por edhe me tone ironike që vënë në dyshim sa realist është ky përshkrim.

Një nga nëntemat kryesore në libër është ajo e një këshilltari të Reform, Dan Sambrook, i cili në fshehtësi përgatit një dokument politik për riatdhesimin e detyruar të mijëra britanikëve jo të bardhë, të quajtur "qytetarë në letër". Sipas autorit të artikullit, shumë votues të Reform mendojnë gabimisht se partia ka politika të tilla dhe do të zhgënjehen nëse kuptojnë se nuk është e vërtetë. Në libër, kur Farage dhe drejtuesit e tjerë të Reform, përfshirë Nadim Zahawi-n, me origjinë nga Iraku, marrin vesh për këtë plan, ata reagojnë të habitur dhe e hedhin poshtë menjëherë.

Artikulli e përdor këtë për të bërë një krahasim me një rast real në politikën britanike. Ai përmend se, sipas një zbulimi të vitit 2009 nga Andrew Neather, ish-këshilltar i Tony Blair-it, qeveria e tij kishte planifikuar në mënyrë të fshehtë rritjen e emigracionit për ta bërë vendin më multikulturor. Sipas këtij rrëfimi, kufijtë u hapën dhe në Britani hynë miliona emigrantë pa një votim të drejtpërdrejtë nga publiku.

Sipas një vlerësimi të përmendur në tekst, emigracioni neto në Mbretërinë e Bashkuar ishte rreth 68 mijë në 25 vitet para Blair-it, ndërsa në 25 vitet pas tij arriti në rreth 5.89 milionë. Autori sugjeron se nëse dikush do ta kishte parashikuar këtë në një roman në vitet '90, do të dukej si një ekzagjerim i pabesueshëm.

Më pas, artikulli propozon një ide ironike për një libër tjetër: "Po sikur Blair të mos kishte fituar?". Sipas tij, një histori e tillë do të përshkruante një vend më të qëndrueshëm, me ekonomi më të fortë, çmime më të përballueshme dhe më pak probleme sociale. Ky përshkrim është qëllimisht i thjeshtuar dhe polemik.

Megjithatë, autori pranon se jo gjithçka në librin e Chappell është thjesht frikësim politik. Ai thotë se ka disa shqetësime reale për mënyrën se si një qeveri e mundshme e Reform mund të drejtojë vendin, duke qenë se shumica e deputetëve të saj nuk kanë përvojë në qeverisje.

Kjo ngre një pyetje: a do të ishte një qeveri e Reform më e keqe se qeveritë e mëparshme, të cilat kishin më shumë përvojë, por gjithsesi janë kritikuar për rezultatet e tyre?

Në fund, artikulli sugjeron se ndoshta pyetja më e frikshme nuk është "po sikur Reform të fitojë?", por "po sikur të mos fitojë?", ose edhe më keq, "po sikur të fitojë, por asgjë e rëndësishme të mos ndryshojë?"

Kjo do të ishte vërtet një perspektivë shqetësuese. /European Conservative – Syri.net