Nga dëshira për drejtor sportiv, te stoli i Interit/ Kolarov, serbi që në mendje ka filozofinë e Mihajloviçit

Në Firence, me Kivun të pezulluar, do t’i takojë serbit Kolarov të udhëheqë grupin. Pasi i tha lamtumirë futbollit që luante, ai donte të bëhej vëzhgues ose drejtor sportiv, por e gjeti veten direkt në stol dhe është i këqnaqur. Këmba e majtë më e mirë e Interit në Firence, do të ulet në stol. Jo sepse pritet një qarkullim që përfshin emrin e Federiko Dimarkos, por sepse pa Kristian nivu e pezulluar pas polemikave që shpërtheu në fund të ndeshjes kundër Atalantës të shtunën e kaluar, Aleksandër Kolarov do të “promovohet” përkohësisht në trajner i parë.

Duke i shpëtuar rrezikut të një skualifikimi që rrezikonte të përfshinte edhe serbin (i cili ra në kontakt fillimisht me De Ron dhe më pas me Gjimshitin gjatë përleshjes finale, ai do të ulet në stol dhe nuk do t’i takojë njërit prej Anxhelo Palombos apo Mario Çekit të zërë vendin e trajnerit rumun. Një personalitet i zemëruar dhe agresiv në pikën e duhur, i rritur në mitin e Mihajloviçit dhe në shumë mënyra mjaft i ngjashëm me Sinishën, si lojtar dhe si trajner. Ishmbrojtësi i Lacios, Mançester Sitt, Romës dhe Interit fitoi një titull me zikaltërit përpara se t’i thoshte lamtumirë futbollit dhe t’i përkushtohej një karriere si trajner. Një eventualitet që menjëherë pas daljes në pension si futbollist as nuk e kishte menduar.

“Do të marr kursin e kualifikimit për t’u bërë vëzhgues dhe më pas do të doja të bëhesha drejtor sportiv”. Aq sa për një vit drejtori sportiv e bëri vërtet, në Pisa. Megjithatë, plani që ai kishte në mendje doli pak më ndryshe. Kur erdhi thirrja për të qenë trajner i ekipit U-21 të Serbisë ai nuk mund të refuzonte, para se t’i thoshte lamtumirë dhe Interit. Dhe nëse është e vërtetë që Kolarov nuk e imagjinonte një karrierë brenda një stafi teknik, duhet theksuar gjithashtu se mirëkuptimi i madh me Kivun nuk lindi në fushë ose nuk u ndërtua nga një e kaluar e përbashkët, por në “Appiano” gjatë takimeve dhe takimeve të pafundme.

Pse? Kolarov dhe Kivu kanë 5 vite diferencë dhe si futbollistë nuk janë kryqëzuar kurrë as te Roma dhe as te Interi, ata nuk kanë luajtur kurrë së bashku apo kanë zënë të njëjtën dhomë zhveshjeje për të kuptuar njëri-tjetrin dhe ndoshta për të vlerësuar njëritjetrin temperamentalisht aq sa i premtojnë njëri-tjetrit një të ardhme së bashku. Ajo e përqendrimit te serbi si zëvendës ishte një zgjedhje e klubit e miratuar qartë dhe nga Kivu, por harmonia midis të dyve është zhvilluar me kalimin e kohës, është rritur nga Kupa e Botës për Klube verore për të arritur soliditetin e sotëm.

Shumë shpesh trajneri i parë e krahason veten me Aleks, i vlerësuar për cilësitë e tij të leximit taktik, por edhe për cilësitë e karakterit të tij. Sepse në një farë kuptimi Kivu dhe Kolarov janë plotësues, i pari, publikisht, mund të duket më i qetë ndërsa i dyti më nevrik. Engjëlli i vogël dhe djalli vizatimor i vendosur mbi supet e Interit, zëri i qetë dhe ai agresiv. Dhe të paktën pjesërisht kjo është ajo, sepse Kolarov është i tillë. I shëndoshë, i vrullshëm, argumentues, përçarës, gjithmonë i pari që kërkon shpjegime nga gjyqtari dhe asistentët në rast vendimesh të dyshimta, gjithmonë ose pothuajse me shpirt.