Kuba në rënien e lirë: Mes errësirës së blackout-eve dhe ëndrrës së thyer të Revolucionit

Në aeroportin “José Martí” të Havanës, heshtja është bërë pjesë e peizazhit, ku vetëm një taksi e vetmuar pret udhëtarët e pakët që kur kompanitë kryesore ajrore pezulluan fluturimet drejt ishullit.

Rruga drejt qendrës së kryeqytetit është shndërruar në një sfidë mbijetese, me njerëz që presin me orë të tëra nëpër stacione autobusësh dhe rrugë pothuajse të zbrazura, pasi çmimi i benzinës ka arritur shifra marramendëse, duke i bërë automjetet e vjetra amerikane të vitit ’57 më shumë objekte dekorative sesa mjete transporti.

Karburanti është bërë arma kryesore e presionit të jashtëm për të gjunjëzuar ekonominë kubane, e cila pa furnizimet jetike nga Venezuela dhe me një prodhim vendas që nuk mbulon as gjysmën e nevojave, po zhytet në një krizë njerëzore të paprecedentë.

Errësira e plotë që pason ndërprerjet e gjata të energjisë elektrike ka paralizuar spitalet, shkollat dhe shërbimet bazë, ndërkohë që mbeturinat grumbullohen nëpër trotuare dhe portet dikur të gjalla tani dëshmojnë vetëm mungesën e ushqimeve dhe mallrave të konsumit.

Përpjekjet e qeverisë për të përshpejtuar instalimin e paneleve diellore të dhuruara nga Kina ngjajnë me një pikë uji në oqean, pasi kostoja e tyre mbetet e paarritshme për qytetarët e thjeshtë që luftojnë për të siguruar vaktin e radhës. Edhe simbolet historike të revolucionit, si hoteli “Habana Libre” ku Fidel Castro vendosi dikur selinë e tij, sot qëndrojnë me drita të fikura dhe pa klientë, duke reflektuar një rënie të hovshme të turizmit që ishte burimi kryesor i valutës.

Ndërkohë që një pjesë e vogël e popullsisë ende ruan një lloj krenarie revolucionare, shumica dërrmuese e kubanëve, sidomos të rinjtë e arsimuar, ëndërrojnë vetëm largimin drejt Shteteve të Bashkuara, pasi pagat lokale nuk mjaftojnë as për të blerë produktet më bazike si vezët apo qumështin. Ishulli po humbet edhe burimet e fundit financiare nga misionet mjekësore jashtë vendit, ndërsa monedha vendase, pasoja, nuk ka më asnjë vlerë reale në treg.

Në këto kushte dëshpërimi, pamjet e njerëzve që lypin nëpër rrugë apo kërkojnë ushqim nëpër mbeturina janë bërë të zakonshme, shoqëruar nga një rritje alarmante e alkooolizmit dhe përdorimit të drogave të rrezikshme në lagjet më të varfra.

Presidenti Miguel Díaz-Canel vazhdon t’ia faturojë dështimin politikave agresive amerikane, duke shmangur përgjegjësinë për mungesën e reformave dhe shtypjen e disidencës, ndërkohë që pas kulisave flitet për negociata diskrete me ndërmjetësimin e Vatikanit.

Megjithatë, pesimizmi mbizotëron mes banorëve të Havanës, të cilët i druhen faktit se edhe nëse do të ketë ndryshime në lidership, struktura e pushtetit të ushtrisë dhe forcave të sigurisë do të mbetet e paprekur, duke e lënë popullin sërish në pritje të një kthese që nuk po vjen kurrë.