Miqësia e Ramës me Ivanka Tramp flet vetëm për ankthin e izolimit të kreut të organizatës kriminale

Nga Ndriçim Kulla

Shtirja e kryeministrit Rama për t’u dukur sikur ka miqësi me Ivanka Trump nuk është diplomaci, por teatër simbolik. Nuk synon marrëdhënie shtetërore, por legjitimim personal. Kur një kryeministër përpiqet të fitojë kapital politik përmes afërsisë së supozuar me vajzën e një presidenti, kemi të bëjmë jo me politikë të jashtme, por me marketing pushteti për konsum të brendshëm.

Kjo lëvizje flet më shumë për ankthin e izolimit të Edi Ramës sesa për forcën e marrëdhënieve. Në diplomacinë serioze, miqësitë janë institucionale, jo familjare; janë të dokumentuara në marrëveshje, jo në fotografi apo aluzione. Kur mungojnë rezultatet konkrete-investime strategjike, marrëveshje politike, peshë ndërkombëtare - pushteti detyrohet të prodhojë imazhe që imitojnë rëndësinë.

Ka edhe një problem më të thellë: kjo sjellje e zhvendos figurën e kryeministrit nga përfaqësues i shtetit në kërkues miratimi. Është një pozicionim i rrezikshëm për një vend të vogël, sepse e ul Shqipërinë nga subjekt diplomatik në objekt simbolik.

Në fund, ky lloj afrimi nuk bind jashtë vendit, por synon të qetësojë brenda: t’i thotë publikut se “jemi ende të pranuar”, edhe kur realisht mungon prova e ndikimit real. Dhe publiku e ndjen dallimin mes miqësisë reale dhe inskenimit.

Kur pushteti nuk ka ç’tregoje si arritje, fillon të tregojë fotografi.

Në politikën moderne, sidomos në periferi të qendrave të mëdha të pushtetit, fotografia ka zëvendësuar përmbajtjen, gjesti ka zëvendësuar marrëdhënien reale dhe buzëqeshja protokollare është shitur si diplomaci. Rasti i Edi Ramës dhe Ivanka Trump është një shembull domethënës i kësaj prirjeje: një “miqësi” e reklamuar, por e pambështetur në asnjë substancë politike, institucionale apo strategjike.

Takimet sporadike, fotografitë e shpërndara me bujë dhe përpjekjet për t’i dhënë publikut shqiptar idenë e një lidhjeje të veçantë me familjen Trump, nuk përbëjnë diplomaci, por marketing politik. Ivanka Trump nuk ka mbajtur asnjë rol vendimmarrës në politikën e jashtme amerikane, dhe çdo përpjekje për ta shitur afërsinë me të si avantazh strategjik për Shqipërinë është, në thelb, një manipulim i perceptimit publik.

Ajo që shfaqet si miqësi, në fakt është një marrëdhënie asimetrike: nga njëra anë, një kryeministër i zhytur në skandale korruptive të lemerishme, i etur për legjitimitet ndërkombëtar; nga ana tjetër, një figurë publike që operon në sferën e imazhit dhe biznesit personal. Nuk ka marrëveshje, nuk ka nisma të përbashkëta, nuk ka asnjë rezultat konkret për interesat shtetërore shqiptare. Ka vetëm simbolikë të zbrazët.

Në këtë kontekst, përdorimi i emrit Trump dhe i figurës së Ivanka Trump shërben më shumë për konsum të brendshëm sesa për diplomaci reale. Është një përpjekje për të ndërtuar idenë e afërsisë me pushtetin amerikan, në një kohë kur Shqipëria përballet me kritika serioze për korrupsionin, kapjen e institucioneve dhe degradimin e standardeve demokratike.

Miqësia e vërtetë midis shteteve ndërtohet mbi interesa të qarta, respekt institucional dhe besueshmëri politike. Ajo nuk improvizohet me foto, nuk shpallet me deklarata vetë-lavdëruese dhe nuk zëvendëson mungesën e reformave reale në vend. Çdo gjë tjetër mbetet teatër.

Në fund, kjo “miqësi” e shpallur me Ivanka Trump është më shumë një pasqyrë e krizës së përfaqësimit politik sesa një sukses diplomatik. Një pasqyrë ku qeveria sheh veten si pjesë e elitave globale, ndërsa realiteti i vendit mbetet i përjashtuar nga përfitimet e asaj që quhet, me pompozitet, diplomaci personale.

Kur një kryeministër nuk ka çfarë të tregojë në bilancin e qeverisjes, ai i kthehet fotografisë. Kur nuk ka arritje institucionale, shpik miqësi. Dhe kur nuk ka kredibilitet politik, shitet si pjesë e një rrethi që kurrë nuk e ka pranuar realisht. Rasti i Edi Ramës dhe i të ashtuquajturës “miqësi” me Ivanka Trump është një ilustrim i pastër i këtij mekanizmi propagandistik.

Çdo përpjekje për ta paraqitur Ivanka Trump si urë diplomatike mes Shqipërisë dhe Shteteve të Bashkuara është jo vetëm naive, por qëllimisht mashtruese. Ivanka Trump nuk përfaqëson as shtetin amerikan, as politikën e jashtme të tij, as ndonjë interes strategjik për Ballkanin. Ajo përfaqëson vetëm emrin e një familjeje dhe kapitalin e vet të imazhit. Çdo gjë tjetër është gënjeshtër e paketuar për konsum të brendshëm.

Kjo “miqësi” nuk ka prodhuar asnjë marrëveshje, asnjë projekt, asnjë investim serioz, asnjë mbështetje politike për Shqipërinë. Nuk ka asnjë dokument, asnjë deklaratë zyrtare, asnjë rezultat të matshëm. Ka vetëm fotografi, buzëqeshje të ngrira dhe narrativa të fryra artificialisht nga makineria e propagandës qeveritare.

Në thelb, kemi të bëjmë me një spektakël provincial: një kryeministër që përpiqet të legjitimojë veten përmes afërsisë së rreme me figura që nuk kanë asnjë peshë reale në raport me interesat e vendit. Ndërkohë që Shqipëria përmendet në raporte ndërkombëtare për korrupsion, kapje të drejtësisë dhe shkatërrim të standardeve demokratike, qeveria zgjedh të shpërndajë foto me Ivanka Trump, sikur kjo të mund të fshijë realitetin.

Kjo nuk është diplomaci. Është simulim diplomacie. Nuk është politikë e jashtme. Është marketing personal. Nuk është aleancë. Është vetë-mashtrim i organizuar.

Miqësia e vërtetë me Shtetet e Bashkuara ndërtohet përmes institucioneve, respektimit të ligjit, luftës reale kundër korrupsionit dhe besueshmërisë shtetërore. Shqipëria nuk ka nevojë për fotografi me emra të famshëm, por për kredibilitet. Dhe ky kredibilitet nuk blihet me buzëqeshje protokollare.

Në fund, ajo që mbetet nga kjo histori nuk është as Ivanka Trump dhe as emri i saj. Ajo që mbetet është zbrazëtia e një pushteti që, i paaftë për të prodhuar rezultate, ushqehet me imazhe dhe i shet ato si arritje kombëtare. Një pushtet që ngatërron publicitetin me shtetin dhe fotografinë me historinë.