E vërteta e errët e heshtjes së drejtorëve ekzekutivë për tërheqjen e Trump-it nga angazhimet për klimën

Nga Pilita Clark - FT/

Në vitin 2017, kur Donald Trump tha për herë të parë se do ta nxirrte SHBA-në nga Marrëveshja e Parisit, reagimi i Goldman Sachs ishte i qartë.

"Vendimi i sotëm është një hap pas për mjedisin dhe për pozicionin udhëheqës të SHBA-së në botë," shkroi Lloyd Blankfein, ish-drejtor ekzekutiv i Goldman, në postimin e tij të parë në atë që quhej atëherë Twitter.

Mark Zuckerberg i Facebook-ut u pajtua, duke thënë se ky veprim ishte "i keq për mjedisin, i keq për ekonominë dhe vë në rrezik të ardhmen e fëmijëve tanë".

Elon Musk i Tesla-s dhe Bob Iger i Walt Disney-t u larguan nga bordet këshillimore të biznesit të Shtëpisë së Bardhë. Në Apple, Tim Cook tha se kishte provuar, por pa sukses, ta bindte Trump-in të hiqte dorë nga një veprim që "nuk do të kishte asnjë ndikim në përpjekjet e Appl-ite për të mbrojtur mjedisin". Edhe drejtues të tjerë të kompanive folën me të njëjtën forcë.

Sa shumë ndryshojnë gjërat për nëntë vjet.

Pasi administrata Biden e riktheu SHBA-në në Marrëveshjen e Parisit, Trump shpalli një dalje të dytë që në ditën e parë të rikthimit të tij në detyrë vitin e kaluar.

Por javën e kaluar, Trump e çoi tërheqjen e SHBA-së nga veprimi global për klimën në një nivel të ri tronditës. Mes kapjes së presidentit të Venezuelës dhe kërcënimeve për të marrë Groenlandën, ai njoftoi largimin e SHBA-së si nga traktati më i rëndësishëm klimatik në botë, "prindi" 34-vjeçar i Marrëveshjes së Parisit, ashtu edhe nga Paneli 38 vjeçar Ndërqeveritar për Ndryshimet Klimatike i OKB-së (IPCC) që prodhon vlerësimet më autoritative shkencore për klimën.

Ato ishin ndër dhjetëra organizata globale që, sipas Shtëpisë së Bardhë, "nuk u shërbejnë më interesave amerikane".

Edhe për Shtëpinë e Bardhë të Trump-it, kjo ishte tronditëse. Asnjë vend nuk ka ndërmarrë hapa të tillë më parë, e aq më pak vendi më i pasur në botë. Por këtë javë, kur i pyeta të gjitha kompanitë e përmendura më sipër nëse ato apo drejtori i tyre ekzekutiv kishin ndonjë koment, asnjëra nuk u përgjigj brenda afatit.

Edhe kompani të tjera, brenda dhe jashtë SHBA-së, ishin po aq të rezervuara për të folur.

Më në fund, mora një përgjigje nga Roy Bedlow, themelues i Low Carbon, një grup me seli në Londër që prej më shumë se një dekade ndërton projekte diellore, me erë dhe bateri në Mbretërinë e Bashkuar, Europë dhe Amerikën e Veriut.

Ai tha se zëri i SHBA-së në këto institucione ndërkombëtare klimatike do të mungonte, megjithëse përdorimi i energjisë së gjelbër po nxitet gjithnjë e më shumë "nga kërkesa e tregut, jo nga politika, dhe kjo prirje nuk ka gjasa të ndryshojë".

We Mean Business, një koalicion organizatash që punojnë me bizneset për veprimin klimatik, shkoi edhe më tej. Tërheqja nga institucione kaq të rëndësishme klimatike të OKB-së jo vetëm që rrezikon të dobësojë kornizat e përbashkëta që mbështesin veprimin global efektiv, tha ai, por këto organe ofrojnë edhe rregulla të përbashkëta dhe shkencë të besueshme që u nevojiten bizneseve dhe investitorëve.

Por këto kanë qenë zëra të rrallë nga bota e korporatave.

Në këtë pikë, mund të mendoni: po çfarë pastaj? Jini realistë. Pse do të rrezikonte ndonjë drejtor ekzekutiv të fliste hapur, kur kjo ndoshta nuk do të ndryshonte asgjë, përveç çmimit të aksioneve të kompanisë, nëse do të sillte hakmarrje? A nuk është më mirë të punohet qetësisht pas dyerve të mbyllura, sesa të vësh kompaninë në rrezik?

Kjo është pikërisht ajo që shumë drejtues biznesi po thonë privatisht për një situatë që e shohin si të pashpresë dhe gjithnjë e më të rrezikshme, më tha këtë javë një drejtues me përvojë në fushën e qëndrueshmërisë korporative. "Një pjesë e madhe e kohës sime po shkon gjithnjë e më shumë me bordet dhe ekipet drejtuese që janë vazhdimisht në ankth," shtoi ai.

E kuptoj këtë, sidomos kur drejtuesit duhet të përballen edhe me rritjen e tensioneve tregtare, përparimin e IA-së, paqëndrueshmërinë gjeopolitike dhe pasiguri të tjera.

Megjithatë, do të doja të mos ishte kështu. Para së gjithash, veprimet e pakundërshtuara të Trump-it nxisin idenë se ndryshimet klimatike janë një problem në zbehje, kur në fakt është krejt e kundërta. Këtë javë, shkencëtarët zbuluan se objektivi global për të kufizuar ngrohjen në 1.5°C pritet të tejkalohet deri në vitin 2030, më shumë se një dekadë më herët nga sa mendohej në kohën e Marrëveshjes së Parisit të vitit 2015.

Ky dështim nuk vjen nga mungesa e dijes shkencore apo e përparimeve teknologjike. Ai vjen sepse mungojnë ndryshimet politike të nevojshme për ta orientuar sistemin financiar dhe ekonomitë drejt rrugëve që shmangin djegien e lëndëve fosile. Arritja e këtyre ndryshimeve është jashtëzakonisht e vështirë. Mbështetja publike nga bizneset e mëdha është e rëndësishme.

Në fund të fundit, të qëndrosh i heshtur në një moment si ky është vetëdëmtuese. Kjo dobëson institucionet globale të nevojshme për të përballuar një problem klimatik gjithnjë e më të madh, që përbën kërcënime serioze financiare.

Dhe ka edhe diçka tjetër për t'u marrë parasysh. Kur edhe drejtuesit më të fuqishëm të biznesit heshtin nga frika e ndëshkimit, kjo thotë diçka për gjendjen e demokracive ku ata veprojnë, diçka që është pa dyshim e errët. / Financial Times – Syri.net