BBC: Kuba numëron koston e aleancës pas vdekjes së 32 ushtarëve në Venezuelë

Që nga lindja e diellit, turma të personelit ushtarak, zyrtarëve qeveritarë dhe civilëve kanë mbushur rrugën midis aeroportit të Havanës dhe Ministrisë së Forcave të Armatosura për të nderuar 32 ushtarët kubanë që vdiqën në Venezuelë, raporton BBC.

Udhëheqësit më të lartë të vendit, nga Raul Castro te Presidenti Miguel Diaz-Canel, ishin në aeroport për të mirëpritur arkivolet me mbetjet e djegura të "32 heronjve të tyre të rënë", raporton BBC .

Në hollin e ndërtesës së ministrisë, çdo arkivol ishte i mbështjellë me një flamur kubanez dhe i vendosur pranë një fotografie të ushtarit ose oficerit të inteligjencës përkatëse, poshtë fjalëve "nder dhe lavdi".

Por, pavarësisht pompozitetit dhe nderimeve të plota ushtarake, kjo ishte një përvojë e trishtueshme për Revolucionin Kuban.

Para së gjithash, kjo besohet të jetë humbja më e madhe e luftëtarëve kubanë në duart e ushtrisë amerikane që nga pushtimi i Gjirit të Derrave në prill të vitit 1961. Fakti që kanë kaluar gjashtë dekada e gjysmë pa pothuajse asnjë konflikt të armatosur të krahasueshëm midis forcave kubane dhe amerikane, qoftë gjatë Luftës së Ftohtë apo më vonë, tregon se sa e rrallë është një ngjarje e tillë.Nuk është domosdoshmërisht për t'u habitur që ushtarët e Delta Force, të trajnuar dhe të pajisur më mirë, dolën kryesisht të padëmtuar, veçanërisht duke pasur parasysh statusin e tyre si elitarë brenda ushtrisë më të fuqishme në botë.

Por kjo nuk u sjell shumë ngushëllim anëtarëve të familjeve në zi, ndërsa ata me lot në sy vendosnin duart mbi arkivole prej druri në Havana .Për më tepër, në ditët pas ndërhyrjes ushtarake amerikane në Venezuelë dhe largimit me forcë të Nicolás Maduro nga pushteti, qeveria kubane u detyrua të pranonte diçka që e kishte mohuar prej kohësh: vetë ekzistencën e oficerëve të inteligjencës kubane brenda korridoreve të pushtetit në Karakas.

Tani është e qartë, siç shumë njerëz në Venezuelë kanë argumentuar për vite me radhë, se kubanezët ishin të pranishëm në çdo nivel të aparatit të sigurisë së vendit dhe se marrëveshjet dypalëshe të inteligjencës ishin një pjesë kyçe e marrëdhënieve kubano-venezueliane.

Shkurt, qeveria kubaneze ka ndarë vite përvoje me partnerët e saj venezuelas se si ta mbajë më mirë pushtetin nën kontroll. Tridhjetë e dy vdekjet në tokën venezueliane ishin pjesë e asaj strategjie të përbashkët.

Megjithatë, pas vdekjes së tyre, kubanezët mund ta ndiejnë tokën që po u lëviz nën këmbë. Një ditë më parë, presidentja e përkohshme e Venezuelës, Delcy Rodriguez , pati një telefonatë me Presidentin Trump , pas së cilës e përshkroi atë si një "person të shkëlqyer".

Po të ktheheshe pas vetëm tre javë më vonë, do të ishte pothuajse e paimagjinueshme të dëgjoje lëvdata të tilla nga e njëjta administratë që e portretizoi paraardhësen e saj si udhëheqësin e një regjimi të tërë "narko-terrorist".

Administratat e Rodriguez dhe Trump duket se po gjejnë një lloj modus vivendi. Por pak veta në qeverinë kubaneze e kuptojnë ende se ku do t’i çojë kjo ose vizionin e tyre të përbashkët të socializmit shtetëror me Venezuelën.Uashingtoni këmbëngul se ditët e Revolucionit Kuban janë të numëruara.

Por një anëtar i “gjeneratës së saj origjinale” nuk është dakord. Në moshën 88 vjeç, Victor Dreke është bashkëkohës i Fidel Castros dhe Che Guevarës dhe thotë se konflikti aktual me SHBA-në ka jehonë të pushtimit të Gjirit të Derrave të mbështetur nga CIA në prill të vitit 1961.

Ai udhëhoqi dy kompani trupash kubaneze atë ditë dhe pretendon se kubanezët do të refuzonin çdo përpjekje të përsëritur sot:

"Nëse SHBA-të përpiqen të pushtojnë, do të nxisin një fole grerëzash", tha ai, duke cituar Raul Castron. "Ata nuk do t'i shihnin kurrë luftëtarët tanë duke ardhur, as burra as gra":

«Nëse amerikanët do të shkelnin në tokën kubaneze, kjo nuk do të ishte si prita e tyre frikacake ndaj luftëtarëve tanë në Venezuelë », thotë ai. «Gjërat do të ishin krejtësisht ndryshe këtu».

Ditët e fundit, televizioni shtetëror kuban ka shfaqur pamje të rezervistëve civilë që po stërviten me armë nën mbikëqyrjen e ushtrisë kubaneze .

Në realitet, përballja me ushtrinë amerikane do të ishte një betejë e pabarabartë. Sulmi i SHBA-së ndaj Venezuelës kishte për qëllim pjesërisht t’ia theksonte këtë rajonit.Rreziqet për Kubën janë veçanërisht të larta.

Ishulli po përjeton ndërprerje të përhapura të energjisë elektrike, të cilat janë të këqija në Havanë, por shumë më keq në provinca. Ekonomia, e goditur nga një embargo ekonomike amerikane dhe keqmenaxhimi qeveritar, mezi po mbijeton. Karburanti është i pakët dhe motori i ekonomisë, turizmi, nuk është rikuperuar kurrë në nivelet para pandemisë.

Kubanezët po përpiqen ta përfshijnë humbjen pothuajse të plotë të mbështetjes venezueliane në këtë tablo tashmë komplekse. Për shumicën, ky duket si një skenar i zymtë.

Por ish-komandanti Victor Dreke është i bindur se Kuba ka kaluar kohë të vështira më parë dhe mund ta bëjë këtë përsëri, me mjaftueshëm zell revolucionar.

Kuba nuk dëshiron asnjë konflikt me administratën Trump, këmbëngul ai, dhe nuk do të kërkojë të përshkallëzojë marrëdhëniet me Uashingtonin.

«Por kjo nuk do të thotë se nuk do të jemi gati», shton ai me sfidë.