Po ndodh një revolucion feminist në Iran- pse e kanë mbyllur gojën të majtët?

Nga Khadija Khan, DAILY MAIL

Në ceremoninë e ‘Golden Globes’ të dielën, në një shfaqje të mbushur me sinjalizues të zhurmshëm virtyti, asnjë yll i Hollivudit nuk foli në mbështetje të protestuesve antiqeveritarë që po rrezikojnë jetën në Iran.

U panë me bollëk karfica në xhaketa që bënin thirrje për armëpushim në Gaza, edhe pse një armëpushim i brishtë është në fuqi.

Yje të kategorisë A, përfshirë Mark Ruffalo dhe Wanda Sykes, mbanin distinktivë që u kërkonin të gjithëve të “Be Good” (“Jini të mirë”), slogani i kundërshtimit ndaj “bully-boy”-ve të Shërbimit të Imigracionit dhe Doganave (ICE) të presidentit Donald Trump, pas të shtënave ndaj Renee Good në Minneapolis javën e kaluar.

Por, pavarësisht vrasjes së më shumë se 600 protestuesve në kryengritjen kundër mullahëve autokratë të Teheranit – dhe faktit që shumë gra të reja janë vrarë me gjakftohtësi – asnjë nga aktorët dhe aktoret që buzëqeshnin në tapetin e kuq nuk tha asnjë fjalë për këtë.

Çfarë hipokrizie. Çfarë frike.

Heshtja e tyre nxjerr në pah sa boshe janë në të vërtetë parimet që ata i trumbetojnë aq shumë. Kjo vlen për të gjithë të Majtën, dhe mbi të gjitha për Qeverinë Laburiste. Në Iran po ndodh tani një revolucion i vërtetë feminist, dhe kjo brigadë ka mbetur pa zë.

Ata nxitojnë për të dënuar fishkëllimat ndaj grave, apo “shikimin mashkullor”, dhe agresione të tjera të perceptuara si “mikro”. Por kur ka agresion të vërtetë, të pakufizuar dhe në shkallë masive, papritur u humbet zëri.

Nuk mund të mos kujtoj se si, në ‘Golden Globes’ në vitin 2018, seriali ‘The Handmaid’s Tale’ fitoi dy nga kategoritë më prestigjioze – duke rrëmbyer çmimin për dramën më të mirë televizive dhe duke e shpallur Elisabeth Moss aktoren më të mirë.

Seriali, i bazuar në romanin e mrekullueshëm të Margaret Atwood, paraqiste një distopi amerikane ku gratë ishin skllave, të detyruara t’u nënshtroheshin kërkesave seksuale të pronarëve të tyre dhe të vishnin rroba që i mbulonin nga koka te këmbët.

E Majta e interpretoi këtë si një sulm ndaj fundamentalizmit të krishterë të djathtë amerikan dhe e festoi suksesin e tij. Megjithatë, Atwood u frymëzua për ta shkruar romanin jo nga shtypja e grave në SHBA, por nga ajo në Iran. Kopje të librit tani qarkullojnë atje fshehurazi, dhe disa protestuese të guximshme madje kanë veshur rrobat e kuqe të shërbyeseve, si një deklaratë simbolike.

Mund të mendosh se aktorët dhe aktoret, karrierat e të cilëve u fuqizuan nga ‘The Handmaid’s Tale’, do të ishin në ballë të protestave kundër Republikës Islamike në Londër apo Los Anxhelos, duke theksuar lidhjen mes serialit fiktiv dhe luftës reale për liri. Ende nuk kam dëgjuar asnjë pipëtimë nga asnjëri prej tyre.

Nëse problemi do të ishte thjesht se të famshmit janë të cekët dhe egoistë, askush nuk do të habitej. Por shkaqet rrënjësore të heshtjes së tyre janë shumë më tinëzare.

E Majta radikale synon të sabotojë lëvizjen iraniane për liri, sepse është e nënshtruar ndaj islamizmit. Ata refuzojnë ta shohin Ajatollahun dhe Korpusin brutal të Gardës Revolucionare Islamike për atë që janë – banditë me petka fetare.

Asnjë aktor në një mbrëmje çmimesh nuk dëshiron të rrezikojë të flasë kundër tyre, nga frika se do të akuzohet për islamofobi. Ironia është se islamofobia është një term që u përdor si armë për herë të parë nga Ajatollah Khomeini dhe rrethi i tij në vitet 1970, përpara se të merrnin pushtetin në Iran dhe të impononin ligjin sheriat fundamentalist.

Ata e përdorin atë për t’i bërë “besimet” e tyre fetare, sado radikale apo shoviniste, të paprekshme nga kritika. Çdo fjalë kundër tyre barazohet me racizëm.

Kjo ua bën të lehtë mbështetësve të tyre të shmangin kritikat. Për shembull, kolumnistja e ‘Guardian’ dhe ish-prezantuesja e BBC-së, Sangita Myska, përdori rrjetet sociale këtë javë për të denoncuar ata që mbështesin gratë iraniane. “Është pozim cinik për të mbuluar faktin se ju (dhe të tjerët) keni braktisur gratë dhe vajzat e Palestinës/Gazës gjatë një gjenocidi në vazhdim,” shkroi ajo. “Është një aspekt i feminizmit të privilegjuar të bardhë”.

Këtu ndihen rehat ata, duke ekspozuar mbështetjen e tyre për palestinezët. Shumë më e pakëndshme për ta është fakti që miliona gra në Iran po refuzojnë shtypjen e sundimit islamik mashkullor.

Për dekada, Irani ka qenë financuesi kryesor i Hamasit dhe Hezbollahut, organizata terroriste që kontrollojnë Rripin e Gazës dhe Libanin, dhe që janë përgjegjëse për vuajtjet e shumë prej njerëzve të tyre. Qindra miliona dollarë nga të ardhurat e naftës janë derdhur për armatimin dhe trajnimin e forcave të tyre. Ky financim do të marrë fund nëse Ajatollahu 86-vjeçar Khamenei, dhe banditët e tij, zëvendësohen nga një qeveri demokratike në Teheran.

Irani ka qenë kundërshtari më i vendosur i Izraelit dhe është gjithashtu aleat i Rusisë. Kjo është një nga arsyet pse e Majta radikale refuzon ta dënojë regjimin, sado protestues të vrasë, sado gra të rrahë, t’i fusë në burg apo t’i përdhunojë për guximin të dalin pa mbulesë në kokë.

Kushdo që dëshiron vërtet paqe në Gaza dhe në gjithë Lindjen e Mesme, do të gëzohej nëse Republika Islamike do të rrëzohej në Iran. Heqja e luftënxitjes së saj përmes aleatëve do t’u jepte negociatave reale një shans suksesi.

Por kjo do t’u hiqte gjithashtu justifikimin që të majtët shfrytëzojnë për të fshehur paragjykimet e tyre kundër hebrenjve.

Me ndërprerjen e internetit të vendosur ditët e fundit, Irani u bë më i izoluar se kurrë. Kjo e bën edhe më të rëndësishme që kushdo që ka audiencë në rrjetet sociale të flasë dhe të rrisë ndërgjegjësimin për luftën për liri dhe të drejtat e grave atje.

Shumica e njerëzve në Perëndim dinë pak për atë që po ndodh. Nëse vetëm disa të famshëm do ta kishin shfrytëzuar mundësinë që ofronin ‘Golden Globes’ për të mbështetur protestat, mund të kishin bërë shumë mirë. Heshtja i mundëson regjimit të vazhdojë shtypjen e tij brutale, pa frikë nga pasojat.

Ata sigurisht nuk kanë çfarë të frikësohen nga Keir Starmer. Ai është i tmerruar nga ideja për të zemëruar elementët islamikë në partinë e tij, dhe shumë nga deputetët e tij jetojnë me frikën se do të denoncohen nga udhëheqës myslimanë në zonat e tyre elektorale, ku shumicat parlamentare janë në rrezik.

Ndërkohë, në qytete anembanë Iranit, idealistë të rinj po qëllohen ose rrihen për vdekje – si 23-vjeçarja Robina Aminian, e cila u vra me një plumb pas koke teksa nisej nga kolegji për t’iu bashkuar një demonstrate në Teheran.

Xhaxhai i saj u tha gazetarëve: “Ajo ishte një vajzë e fortë, një vajzë e guximshme. Ajo luftoi për atë që e dinte se ishte e drejtë. Ajo ishte e etur për liri, e etur për të drejtat e grave”.

Si mundet që dikush, që e quan veten feministe, të mos e mbështesë me gjithë zemër Robinën dhe gratë si ajo? Ato meritojnë të jenë të lira nga ligji i sheriatit dhe mallkimi i hixhabit. Ato meritojnë të jetojnë jetën e tyre si gra të lira.

Unë frymëzohem nga këto gra. Edhe pse skenat e kapura në pamjet e nxjerra fshehurazi nga vendi janë të frikshme dhe të neveritshme, është jashtëzakonisht prekëse të shohësh guximin dhe trimërinë e njerëzve që nuk pranojnë më të nënshtrohen.

Parulla e tyre, e brohoritur në rrugë përballë armëve të Gardës Revolucionare, është “Zan, Zendegi, Azadi”. I kam këto fjalë tatuazh në krah – ato do të thonë: “Gra, Jetë, Liri”.

Ne të gjithë duhet t’i thërrasim këto fjalë. Të gjithë ata që e quajnë veten feministe, por që heshtin, janë frikacake dhe hipokrite.