Presidenti Donald Trump e riktheu Amerikën si superfuqinë e vetme në botë

Nga David Marcus, FOX NEWS

Për 15 vitet e para të jetës sime, deri afërsisht në vitin 1990, bota kishte dy superfuqi legjitime: Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Bashkimin Sovjetik. Këtë nuk e dinim sepse dikush na e thoshte, por sepse të dyja kombet ishin në gjendje të fuqizonin dhe mbronin shtetet e tyre kliente në mbarë globin.

Me shembjen e perandorisë sovjetike, Shtetet e Bashkuara u bënë, ndoshta për herë të parë në historinë njerëzore, superfuqia e vetme madhore e planetit. Por gjatë dy dekadave të fundit, ekspertët kanë këmbëngulur se kjo po ndryshon dhe se po lëvizim drejt një ndarjeje tripalëshe të pushtetit me Rusinë dhe Kinën.

Të shtunën, me operacionin e suksesshëm për rrëzimin dhe arrestimin e udhëheqësit të paligjshëm dhe të mbështetur nga Kremlini të Venezuelës, Nicolás Maduro, Presidenti Donald Trump i dërgoi botës një mesazh krejtësisht të qartë: “Jo kaq shpejt.”

Rreth një muaj më parë, botova në këto faqe një opinion me titullin “Agresiviteti i Trump-it ndaj Venezuelës, një paralajmërim për Putinin”, dhe brenda një ore Trump e shpërndau atë në Truth Social. Një shpërndarje presidenciale është gjithmonë e mirë për klikime, por në këtë rast ajo vërtetoi edhe tezën.

Të shtunën, me operacionin tronditës dhe të ekzekutuar në mënyrë perfekte për kapjen e Maduron, Trump nuk la më asnjë dyshim. Shtetet e Bashkuara janë ende superfuqia e vetme në botë – dhe ai sapo e provoi këtë.

Metrika bazë, që u shfaq këtu është se, as diktatori rus Vladimir Putin dhe as diktatori kinez Xi Jinping nuk ishin në gjendje të bënin asgjë për të mbrojtur aleatin e tyre të ngushtë Maduro dhe për të ruajtur kontrollin mbi këtë përfaqësues të tyre në hemisferën tonë.

Në fakt, përqafimi nga Trump i Doktrinës Monroe – që ai tani me humor e quan “Doktrina Donroe” – një ide amerikane shekullore që thotë se kemi të drejtën dhe përgjegjësinë të kontrollojmë “lagjen” tonë gjeopolitike, po rezulton një sukses i madh, duke i lënë armiqtë tanë të pafuqishëm në reagimin e tyre.

Le ta krahasojmë këtë me përpjekjet e fundit të Rusisë për të kontrolluar atë që ajo e sheh si sferën e saj gjeografike të ndikimit, konkretisht Ukrainën. Me mbështetjen amerikane, përpjekjet e Putinit për ta rrëzuar (ose vrarë) Presidentin Volodymyr Zelensky kanë dështuar për më shumë se tre vjet, me qindra mijëra të vdekur dhe pasoja katastrofike ekonomike për Moskën.

Ndërkohë, SHBA-së iu deshën vetëm 25 minuta për ta fshirë Maduron nga loja, përgjithmonë.

Në mënyrë të ngjashme, Kina ka ambicie për të marrë Tajvanin, për të cilat Partia Komuniste atje nuk ka qenë aspak e tërhequr. Disa kritikë perëndimorë frikacakë argumentojnë se veprimi në Venezuelë do t’i japë dritën jeshile një operacioni të tillë.

Kjo analizë, edhe një herë, nuk e prek thelbin: nëse Kina do të pushtonte Tajvanin, Amerika është në gjendje ta mbështesë këtë vend të vogël – ashtu si Ukrainën – dhe ta bëjë operacionin, edhe nëse do të ishte i suksesshëm, jashtëzakonisht të dhimbshëm për PKK-në kineze.

Ky është kalkulimi i superfuqisë. Ne mund të bëjmë çfarë të duam në rajonin tonë dhe askush jashtë tij nuk mund të na ndalojë. Ndërkohë, ne mund të shtrihemi në çdo cep të globit dhe të veprojmë, madje edhe në “oborret e pasme” të atyre që pretendojnë status superfuqie.

Më shumë se kushdo tjetër, ishte ish-presidenti Barack Obama dhe politika e tij e jashtme “udhëhiq nga prapavija” që dukej se hapi derën për fundin e fuqisë hegjemoniste amerikane dhe për ndarjen e globit me Rusinë dhe Kinën. Fatmirësisht, Trump e ka refuzuar dhe përmbysur këtë qasje të rrezikshme dhe të dobët.

Tani, ish-këshilltarët e Obamës po ankohen për të drejtën ndërkombëtare, e cila – meqë ra fjala – është një gjë krejtësisht e trilluar. E dimë këtë sepse asnjë amerikan nuk ka votuar ndonjëherë për një ligj ndërkombëtar, dhe “taksa pa përfaqësim” është, në thelb, gjithë arsyeja e ekzistencës së Amerikës.

Demokratët në Kongres po ankohen se Shtetet e Bashkuara nuk kishin të drejtë ta ndërmerrnin këtë veprim. Por në gjeopolitikën reale, fuqia është vetë autoriteti. Sado brutale që mund të tingëllojë, ne e rrëzuam Maduron sepse mundëm – dhe Rusia e Kina do të bënin saktësisht të njëjtën gjë nëse do të ishin edhe ato superfuqi.

Pyetja përfundimtare për popullin amerikan është: “Kë duam ne që ta drejtojë botën?” Një konsorcium ndërkombëtar si OKB-ja? Një grup tripalësh që përfshin ne, Rusinë dhe Kinën?

Trump i ka hedhur poshtë me mençuri këto koncepte frikacake dhe utopike, në favor të rikthimit të fuqisë së fortë amerikane, që vendos kufijtë dhe drejtimin e globit.

Trump pëlqen të thotë se “Amerika është kthyer”, dhe edhe pse kjo mund të jetë e vërtetë në shumë mënyra, asnjëra nuk është më e rëndësishme se kjo: edhe një herë, dhe për të mirën e gjithë njerëzimit, Shtetet e Bashkuara të Amerikës janë superfuqia e vetme në planet.