Partisë Demokratike…

Nga Melisa Braçi

Unë jam ca vite më e vogël se ti; të tjerë më të mëdhenj, disa baraz me ty e shumë më të rinj. Por ne të gjithëve na bashkon një e vërtetë e thjeshtë: PD ka qenë gjithnjë më shumë se një parti. Ajo ka qenë një horizont mbi të cilin ne matnim shpresën, drejtimin dhe idenë e Shqipërisë që duam.

Ti, PD, linde si pak kush.

Jo si fëmijë që kërkon kohë të piqet, por si një zonjë e formuar, me dinjitet të lindur dhe me një qëllim që i dha vendit tonë për herë të parë një busull morale.

Nuk ishe eksperiment; ishe ndarje epoke. Dhe atëherë, në ato vite trazimesh, u bëre strehë për ata që kërkonin liri, dinjitet dhe një rrugë që të çonte drejt Perëndimit jo me fjalë të stolisura, por me hapa të vërtetë.

Brezi im, që nuk e pa momentin tënd të parë, u rrit nën hijen tënde.

Dhe kjo hije nuk ishte errësirë : ishte udhërrëfyes.

Ishte një kujtesë se politika nuk është teatër, por përgjegjësi. Jo dekor, por barrë që nuk mbahet nga kushdo.

U rritëm me zërat e tu, me debatet e tua, me idealin tënd . Një ideal që nuk na kërkonte thjesht t’i bashkoheshim, por të ishim pjesë e tij.

Sot, pas 35 vitesh, ti dukesh e lodhur.

Jo nga mosha.

Një institucion nuk plaket si njeri; ai lodhet kur harton betejat, duron goditjet, përballon tradhtitë dhe mbijeton më shumë sesa duket e mundur.

Dukesh e lënduar nga plagët e brendshme, nga rrëzimet, nga brezat që shpesh të gjykuan pa të njohur, që kërkuan rezultate pa sakrificë, që donin fitore të shpejtë në një botë ku vetëm durimi jep fitore.

Por në këtë lodhje ka madhështi.

Ka madhështi sepse ajo vjen nga barrat që ti ke mbajtur :ato barra që shumëkush tjetër nuk do t’i kishte mbajtur kurrë.

Në këtë lodhje ka dinjitet, ka kujtesë, ka histori që nuk duhet harruar.

Është lodhja e një force që nuk u krijua për të shërbyer pushtetin, por për të ngritur standardin.

Dhe pikërisht këtu fillon detyra jonë.

Sepse PD sot nuk ka nevojë thjesht për mbështetje; ka nevojë për mirëkuptim të thellë, për përkushtim të qetë, për një lloj dashurie politike që e njeh historinë dhe e ruan atë.

Ka nevojë që ne të mbrojmë jo thjesht të ardhmen e saj, por edhe boshtin e saj : atë identitet, atë standard, atë trashëgimi të drejtimit që e mbajti gjallë në ditët kur shumëkush e kishte llogaritur të humbur.

Ka tema që nuk duhen shqiptuar me emra — sepse më shumë se emra, ato janë shtylla.

Janë modele të qëndrueshmërisë, të përvojës, të asaj qetësie morale që një parti e madhe e fiton vetëm duke kaluar nëpër zjarra.

PD nuk ka luksin të humbasë memorien e vet. As boshtin që e ka mbajtur të pandryshuar për dekada.

Sepse partitë nuk shkatërrohen nga kundërshtarët — shkatërrohen kur harrojnë kush janë.

Sot, PD ka nevojë të rikthehet te vetja:

te rrënja, te morali i saj i parë, te vokacioni i saj qytetar, te forca e saj intelektuale dhe politike.

Të hapet pa u tretur.

Të modernizohet pa u shkëputur.

Të reformohet pa humbur thelbin.

Të ecë përpara duke ruajtur busullën që e dalloi gjithmonë nga çdo forcë tjetër.

Ne, brezi i ndërmjetëm, kemi një përgjegjësi të madhe.

Të mos rrimë spektatorë.

Të mos kënaqemi me analiza nga larg.

Ne jemi brezi që e kemi parë PD-në më shumë në opozitë se në pushtet — dhe ky fakt na jep një lloj qartësie të ftohtë, por edhe një lloj dashurie më të thellë.

Ne e duam PD-në jo për atë që na dha, por për atë që përfaqëson.

Dhe kjo është dashuria më e vështirë, por edhe më e vështirë për t’u thyer.

35 vjet PD do të thotë 35 vjet sakrificë, gabime, ringritje, fitore dhe humbje.

Por mbi të gjitha: qëndrueshmëri.

Në një vend ku pak gjëra qëndrojnë, PD është shembulli se idealet e forta nuk zhduken.

Mund të përkulen. Mund të lëndohen. Por nuk zhduken.

PD, gëzuar 35-vjetorin.

Ti je ende shtëpia e atyre që besojnë se politika është nderim, jo biznes.

Se drejtimi është përgjegjësi, jo dekor.

Se historia nuk është relike, por garanci për të ardhmen.

Ne jemi këtu — për të ruajtur identitetin tënd, për të mbrojtur trashëgiminë tënde, për të forcuar rrugën tënde.

Dhe vetëm kështu ti do të ecësh përpara: jo si një forcë që kërkon vëmendje, por si një forcë që vazhdon të mbajë peshë.

Sepse kur një parti e madhe rikthehet te vetja, ajo rikthehet te forca që e ka bërë të papërkulshme.

P.S. Je ‘bashkëudhëtarja’ ime më e mirë e çdo cepi të ndërgjegjes !