Arti i Putinit i mosbërjes së marrëveshjeve

Nga Holman W. Jenkins, Jr. - WSJ/

Është koha të pranojmë se Vladimir Putini me shumë gjasa beson se çdo përfundim realist i luftës në Ukrainë përmes negociatave do të rrezikonte pushtetin e tij.

Kjo del nga një zbulim i ri i shërbimeve të fshehta amerikane që po qarkullon në Kongres. Putini nuk mund t'i justifikojë vdekjet dhe shpenzimet, ndaj lufta duhet të vazhdojë.

Të njëjtën gjë thotë edhe eksperti i ekonomisë ruse Anders Aslund: "Rusia nuk po përpiqet më ta fitojë luftën. Ajo po përpiqet të ketë një luftë të gjatë që mund të vazhdojë."

Historiani Mark Galeotti e sheh Putinin si një "plak në bunker," i bllokuar nga pasiguria përballë ofertave të Trump-it që mund t'i kishin krijuar një dalje nga një fushatë e kushtueshme dhe pa rezultate.

Elizaveta Fokht, nga Shërbimi Rus i BBC-së, thotë se Putini humbi një mundësi në fillim kur Donald Trump-i ishte i gatshëm të ushtronte presion mbi Ukrainën për llogari të tij. Pasojat zinxhir janë rritja e armatimit europian dhe një ndryshim në qëndrimin e Trump-it, i cili tani nuk ka më dëshirë të marrë pjesë në zgjidhjen e problemit të Putinit.

Siç u shpjegua të premten nga aleati i tij ukrainas Viktor Medvedchuk në një intervistë për TASS, Putini nuk është i interesuar për aneksimin e pjesshëm që vazhdon të përmendë. Ai kërkon kontroll të plotë mbi Ukrainën.

Si arritën gjërat deri këtu? Le ta shohim në mënyrë konsekuenciale.

Ekonomia na mëson se vendimet merren në skaje, sa kushton dhe sa rrezik ka zgjedhja e radhës?

Nëse lufta do të mbaronte, 700 mijë ushtarë me kontrata të hapura (dhe që janë ende gjallë) do të ktheheshin në shtëpi pas një periudhe të gjatë në front, të ashpërsuar, të traumatizuar, shumë prej tyre kriminelë të nxjerrë nga burgu për të luftuar.

Regjimi do të duhej të shpallte fitoren, gjë që do ta vështirësonte shtypjen e diskutimeve për luftën dhe kostot e saj. Aparati i sigurisë do të lodhej nga ky presion. Ndërkohë, paratë që shkojnë në rajonet e varfra në formë bonusesh ushtarake dhe pagesash vdekjeje do të shteronin. Pasi kanë marrë fitimet, të mbijetuarit dhe kujdestarët e të plagosurve do të kishin motiv të ankoheshin për sakrificën e tyre e të kërkonin më shumë.

Po paraqes një interpretim që heq mënjanë pozicionimin e Putinit si burrë i madh. Po heq mënjanë edhe arsyetimet gjeopolitike që paraqiten gjetkë për vazhdimin e luftës. (Nëse ka ndonjë gjë, këto arsyetime tani u vlejnë kundërshtarëve të tij të brendshëm për ta rrëzuar për një luftë të dështuar.)

Putini gaboi me 24 shkurt 2022 dhe që atëherë ka pasur vështirësi për të gjetur një zgjidhje. Ai nuk di ç'të bëjë.

Një ditë ai flet për një raketë lundruese fantastike, të shtyrë me energji bërthamore dhe me kokë bërthamore. Ditën tjetër del me idenë e një siluri gjigant që do të shkatërrojë një port jo me shpërthim bërthamor, por, për arsye të paqarta, me një cunami radioaktiv.

Përkthyesit jozyrtarë të Putinit i anashkalojnë udhëheqësit perëndimorë dhe i shpjegojnë gjërat për New York Times: "Duke pasur parasysh kërcënimin e madh të arsenalit bërthamor të Rusisë, SHBA-ja përfundimisht do të duhet ta respektojn fuqinë e Moskës dhe të negociojë, pavarësisht nëse u pëlqen ose jo."

Por NATO-ja dhe administrata e Trump-it nuk janë të impresionuara. Lufta është ekzistenciale për Putinin, por jo për Rusinë.

Putini nuk shpall mobilizim të përgjithshëm, gjë që do t'i kursente miliarda që po i shpenzon për ushtrinë e tij me pagesë, sepse kjo mund ta përshpejtojë takimin e tij me një shtyllë dritash.

Përgjigjja e Trump-it ishte të thoshte se SHBA-ja do të riniste testet bërthamore. Kjo shkaktoi ankesa nga teknokratët që thoshin se ishte e panevojshme dhe e vështirë të realizohej. Por ata nuk e kuptuan mesazhin. Kjo nuk ishte një thirrje për të qetësuar Rusinë që të shmanget Lufta e Tretë Botërore.

Heqja e prestigjit të një sundimtari të armatosur me armë bërthamore është një punë e rrezikshme. Por Putini nuk ka një përgjigje të mirë për situatën që krijoi vetë.

Rusia dyshohet se qëndron pas sabotimeve dhe sulmeve me dronë në Europë. Ushtria e saj është përmirësuar në taktika dhe në shpejtësinë e të mësuarit. Së shpejti mund të marrë qytetin e shkatërruar të Pokrovskut, pas 21 muajsh dhe mijëra viktimash. Po forcon dhe shpërndan industrinë e mbrojtjes për t'u mbrojtur nga sulmet e largëta të Ukrainës. Por mos e teproni me interpretimet. Rusia ende nuk ka krijuar forcat e nevojshme për të arritur fitore të mëdha në fushëbetejë.

Qëndresa e Ukrainës, dhe e aleatëve të saj, është një variabël. Por PBB-ja e përbashkët e NATO-s është ende shumë më e madhe se ajo e Rusisë. Një tjetër variabël është shkalla e përkeqësimit të brendshëm ekonomik dhe politik që Rusia mund të durojë pa u shpërbërë. Zakonisht, krisjet e regjimeve autoritare fshihen deri sa nuk mund të fshihen më. Pastaj ngrihet pyetja: A është Kina e gatshme t'i tolerojë Putinit një luftë pa fund?

Amerikani mesatar me siguri dëgjon vazhdimisht për "biseda paqeje" dhe mendon se gjithçka është nën kontroll. Nuk është.

Trump-i është në të njëjtën situatë ku ishte Joe Biden. Ai nuk ka zgjedhje më të mirë sesa të mbështesë Ukrainën (edhe në mënyrë të tërthortë për të kënaqur bazën e tij) "për sa kohë të duhet," derisa diçka të ndryshojë në Moskë.

Analiza e bazuar në pasoja vlen në të dyja anët, sigurisht. Pse të mos e lëmë thjesht Ukrainën të dështojë? Për këtë përgjigjja do të vijë një ditë tjetër. / Wall Street Journal - Syri.net