Ministria e Brendshme: Bizhuteritë e azilkërkuesve mund të sekuestrohen për të paguar kostot e përpunimit të dokumenteve

Azilkërkuesve mund t’u merren bizhuteri ose sende të tjera me vlerë, për të paguar kostot e përpunimit të rasteve të tyre, tha një ministër i Ministrisë së Brendshme, në një tjetër detaj të ndryshimeve në politikën e migracionit, që ka të ngjarë të shkaktojë shqetësim midis deputetëve të Partisë Laburiste.

Duke folur për transmetuesit përpara njoftimit zyrtar të ndryshimeve rrënjësore në politikën e azilit të hënën, ministri i Ministrisë së Brendshme, Alex Norris tha se ndërsa kjo nuk do të përfshinte sekuestrimin e unazave të martesës, porse bizhuteritë pa vlerë sentimentale mund të merren.

Ideja është një tjetër e huazuar nga qasja e ashpër e Danimarkës ndaj azilit nga Shabana Mahmood, sekretarja e brendshme, në një përpjekje për të zvogëluar numrin e refugjatëve që vijnë në Mbretërinë e Bashkuar.

Ndërsa Mahmood i ka cilësuar ndryshimet si e vetmja mënyrë për të larguar “forcat e errëta… që nxisin zemërimin” mbi migracionin, një numër deputetësh laburistë nuk i pëlqejnë disa nga idetë, me të paktën një ministër që pritet të japë dorëheqjen.

Norris mbrojti konfiskimin e sendeve me vlerë nga refugjatët, duke i thënë Sky News: “Për momentin, publiku britanik paguan miliarda paund në vit, në mënyrë që ata që kërkojnë azil, ose ata që tashmë kanë dështuar në aplikimet e tyre, të mund të mbështeten në akomodimin dhe jetesën e tyre.”

"Është e drejtë nëse këta njerëz kanë para në bankë, njerëzit kanë asete si makina, si biçikleta elektrike, ata duhet të kontribuojnë. Jo, ne nuk do t'ua marrim njerëzve sendet e trashëguara në kufi. Por... njerëzit kanë makina. Njerëzit kanë biçikleta elektrike. Këto janë asete që ata duhet të kontribuojnë në koston e përfitimeve."

I pyetur nëse mund të merren bizhuteri pa vlerë sentimentale, Norris tha se njerëzit duhet të presin që Mahmood t’ia paraqesë planet Dhomës së Komunave të hënën pasdite.

I pyetur nëse unazat e martesës mund të përfshiheshin, Norris tha: “Në rastin për të cilin po flisni, jo, sigurisht që jo. Nëse dikush vjen me një çantë plot me unaza ari, kjo është ndryshe nga ajo që thashë për trashëgiminë.”

Norris konfirmoi gjithashtu se vendet që refuzojnë të marrin mbrapsht shtetasit azilkërkues mund të përballen me sanksione diplomatike, të tilla si kufizime në viza. Informacionet për gazetat kanë identifikuar Angolën, Namibinë dhe Republikën Demokratike të Kongos si ndër objektivat e mundshme.

“Ka një numër të konsiderueshëm njerëzish që kanë kaluar nëpër këtë sistem – ata kanë ardhur në këtë vend, u është refuzuar një kërkesë për azil, e kanë apeluar, kjo është refuzuar dhe tani janë në akomodim të paguar nga taksapaguesit, duke mos shkuar askund shpejt. Tmerr për ata njerëz, tmerrshëm për ne kolektivisht.”

“Por vendi i origjinës, i cili është një vend i sigurt, me të cilin shpesh kemi një marrëveshje kthimi, nuk po bën pjesën e vet për të na ndihmuar të kthejmë qytetarët e tyre në shtëpi.”

Mahmood konfirmoi të dielën se refugjatët do të ishin të detyruar të ktheheshin nëse vendi i tyre nuk konsiderohej më i rrezikshëm, me statusin e tyre që rishikohet çdo 30 muaj, duke përfshirë edhe familjet me fëmijë të vegjël në shkollë.

Tony Vaughan, deputeti laburist për Folkestone, tha se kjo në fakt do ta bënte të pamundur që refugjatët të integroheshin siç duhet në jetën britanike.

“Ne duhet të jemi mikpritës, integrues dhe jo të krijojmë këtë situatë – një lloj harrese dhe alienimi të përhershëm, që nuk i ndihmon refugjatët, nuk e ndihmon shoqërinë”, tha ai për programin Today të BBC Radio 4.

I pyetur në lidhje me shqetësimet e Vaughan, Norris, i cili foli pas tij në Today, tha se kjo situatë do të zbatohej vetëm për njerëzit që mbërritën si refugjatë në mënyrë jozyrtare, për shembull me një varkë të vogël.

Megjithatë, kjo duket se është e pasaktë. Sipas planit të përcaktuar, të gjithë refugjatët do të rivlerësohen rregullisht, por mbërritjet zyrtare do të kenë një periudhë kohore më të shkurtër drejt statusit të përhershëm - 10 vjet në vend të 20.

Qeveria do të njoftojë se do të miratojë ligje për të ashpërsuar mënyrën se si gjykatat zbatojnë Konventën Evropiane për të Drejtat e Njeriut (KEDNJ) në lidhje me jetën familjare, duke mundësuar më shumë deportim të njerëzve me anëtarë të familjes ende në Mbretërinë e Bashkuar.

Në intervistën e tij, Vaughan tha se numri i refugjatëve që përdorin dispozitat në KEDNJ ishte "shumë, shumë i vogël", duke shtuar: "Duhet të jemi realistë në lidhje me atë që do të arrijnë këto lloj reformash. Nuk mund t'i premtojmë publikut gjëra që nuk do të sjellin rezultate."

I pyetur në lidhje me idenë se numri i çështjeve që përfshijnë GJEDNJ-në ishte nën 1,000, një pjesë shumë e vogël e totalit të kërkesave për azil, Norris tha: “Ndoshta nuk do ta kundërshtoja vetë numrin, por ajo që do të kundërshtoja është ndikimi që kjo ka në sistemin më të gjerë.”/ The Guardian.