BBC-ja mund ta urrejë, por po ia bën botën të sigurt Trump-it
Nga David Blair - The Telegraph/
Po të kthehemi pas, mund të thuhet se ndoshta kishin njëfarë të drejte. Mbështetësit e diktatorit të ndjerë të Zimbabves, Robert Mugabe, nuk njiheshin për largpamësinë e tyre, por në një miting vite më parë, parullat e tyre shpallnin: "Poshtë gënjeshtrat e turpshme të BBC-së."
Teksa qëndroja në atë turmë në prill të vitit 2000, ndjesitë e mia ishin qartësisht në anën e BBC-së, pjesërisht sepse ndjekësit e tiranit më shtynin e përplaseshin me mua, nga frika se mos punoja për atë organizatë.
Por arsyeja kryesore ishte se të gjithë e dinin që problemi i Mugabes me BBC-në nuk ishte se ajo tregonte "gënjeshtra të turpshme", por të vërtetën e hapur për sundimin e tij katastrofik. Akoma më keq, atë e mungonte fakti që shumë prej njerëzve të tij i besonin BBC-së më shumë sesa atij vetë.
Si tiranë të tjerë, nga Vladimir Putini te "Udhëheqësi Suprem" i Iranit, Mugabe e urrente BBC-në për virtytet e saj, jo për të metat.
Dhe kjo, për mua, ishte shenja e madhështisë së BBC-së: dikur e urrenin të gjithë njerëzit e duhur. Diktatorët tërboheshin vetëm nga ekzistenca e një shërbimi lajmesh që transmetonte nga Londra, të cilit popujt e tyre i besonin dhe regjimet e tyre nuk mund ta kontrollonin.
Kështu, tragjedia e vërtetë e ngjarjeve të fundit është se BBC-ja e ka kthyer veten në armike jo të një despoti, por të presidentit të zgjedhur lirshëm të demokracisë së dytë më të madhe në botë. Dhe ndërsa autokratët e vjetër ankoheshin për atë që BBC-ja bënte drejt, ekspozimin e abuzimeve të tyre, pakënaqësia e Donald Trump-it është plotësisht e justifikuar.
Edhe vetë BBC-ja më në fund e ka pranuar se programi Panorama ka gabuar qartësisht kur ka montuar në mënyrë plotësisht mashtruese fjalimin e tij të 6 janarit 2021.
Dihet mirë se sundimi i Trump-it ka anën e vet të errët. Mjafton të shohësh dëmet e bëra institucioneve amerikane ose konfliktet e interesit midis perandorisë së tij private të biznesit dhe detyrës publike si president. Mjafton të shohësh spastrimin e agjencive të inteligjencës amerikane nga kushdo që guxonte të vlerësonte se Rusia kishte ndërhyrë në favor të tij në zgjedhjet e vitit 2016.
Nëse BBC-ja do ta kishte zemëruar Trump-in duke ekspozuar teprimet e tij të vërteta, njerëzit e paanshëm do ta dinin se në cilën anë të qëndronin. Në vend të kësaj, BBC-ja zgjodhi të diskreditojë vetveten duke e keqparaqitur Trump-in dhe më pas duke mos e pranuar fajin deri sa memoja shpërthyese e Michael Prescott-it u publikua nga kjo gazetë.
"Është e vështirë të jesh shumë i impresionuar me mënyrën si po veprojmë," më tha një ish-korrespondent i jashtëm i BBC-së, me një eufemizëm të llogaritur. "Shumë gabime nuk janë trajtuar, madje as fshehur nën rrogoz."
Kjo na çon ndoshta te tragjedia më e madhe. Me trajtimin e saj të pamatur ndaj Trump-it, BBC-ja i ka dhënë legjitimitet argumentit të tij se një media dashakeqe do të bëjë gjithçka për ta përfshirë atë në një valë "lajmesh të rreme" që synojnë ta largojnë nga pushteti.
Trump i përgjigjet çdo kritike apo ekspozimi me këtë pretendim të përshtatshëm, dhe misioni i çdo gazetari duhet të jetë ta demaskojë këtë boshllëk. Por BBC-ja e ka bërë reagimin standard të Trump-it shumë më të lehtë, madje i ka dhënë atij më shumë se një fije besueshmërie.
Në vend që të hedhë dritë mbi teprimet e tij, funksioni klasik i një medieje të lirë, BBC-ja ia ka bërë më të lehtë Trump-it t'u shpëtojë atyre.
Falë rrjeteve sociale, bota tashmë është e përmbytur nga mashtrime dhe trillime. Ky fenomen do të përkeqësohet edhe më shumë ndërsa "deepfake"-ët e inteligjencës artificiale përsosen dhe bëhet gjithnjë e më e vështirë të dallosh midis fantazisë dhe realitetit, midis një klipi artificial ku një politikan duket se thotë diçka skandaloze dhe një videoje të vërtetë.
Mundësia e madhe e BBC-së ishte të qëndronte si pengesa më e fortë në botë kundër këtij rreziku. Duke përmbushur misionin e saj të shpallur për të ofruar "lajme të sakta dhe të paanshme, aktualitet dhe programe faktike", BBC-ja mund të siguronte vendin e saj si një shërbim publik britanik i pazëvendësueshëm me një rol global.
Këtë vit, audienca ndërkombëtare e BBC-së arriti një total javor prej 418 milionë njerëzish, përfshirë 313 milionë që ndiqnin World Service. Audienca e BBC Persian u rrit me 38 për qind, në 24 milionë, pavarësisht se është e ndaluar, dhe shpesh e penguar, nga regjimi iranian. Çdo javë, BBC-ja arrin te një në katër njerëz në Iran.
Në këtë pikë, zakonisht do të thuhej se këto shifra tregojnë sa pasuri kombëtare e madhe është BBC-ja. Por ajo do t'i ruajë këto audienca dhe do të jetë e denjë për besimin e tyre vetëm nëse vërtet shërben si linja e parë e mbrojtjes kundër mashtrimit dhe manipulimit.
E kam të vështirë të kuptoj si mund ta arrijë këtë nëse disa gazetarë të BBC-së e kanë të vështirë të shohin ndonjë problem në manipulimin e fjalëve të një udhëheqësi kombëtar dhe mashtrimin e audiencës së tyre.
Përshtypja e përgjithshme që jep memoja e Prescott-it është ajo e një organizate kaq të verbuar nga një ideologji e njëtrajtshme, saqë nuk mund t'i besohet për çështje aq të rëndësishme sa Donald Trump-i, konflikti arabo-izraelit, historia britanike apo gjithçka që lidhet me racën.
Udhëheqja e re e BBC-së duhet ta shohë këtë krizë si mundësinë e fundit për ndryshim të vërtetë që do të rindërtojë besimin. Misioni i tyre duhet të jetë që në të ardhmen, të gjitha ankesat, si ato të Robert Mugabes, të vijnë nga diktatorë që kundërshtojnë atë që transmetuesi e bën si duhet. / The Telegraph - Syri.net