E bllokuar në qytetin e Gazës/ Nëna tregon vuajtjet bashkë me 3 vajzat e saj: Po presim të vdesim!

Shpërthimet dridhin muret e bodrumit të errët në Qytetin e Gazës, ku po strehohen Noor Abu Hassira dhe tre vajzat e saj. Ato nuk mund të shohin shumë përmes një dritareje të vogël e të ngritur. Por nëse zhurma e dronëve që gumëzhijnë dhe sulmet ajrore të fuqishme janë tregues, forcat izraelite po afrohen.

Abu Hassira po qëndron prapa pavarësisht paralajmërimeve izraelite për t'u evakuuar. Ajo ka lëndime të rënda në këmbë nga një sulm ajror që shkatërroi shtëpinë e saj në fillim të luftës dhe, si shumë të tjerë në territorin e shkatërruar, nuk mund të sigurojë 2,000 dollarët që thotë se do të kushtonin për t'u zhvendosur në Gazën jugore dhe për të ngritur një tendë në një kamp zhvendosjesh.

Ndërsa shumica e palestinezëve në Qytetine  Gazës kanë ikur në jug në një moment të luftës 23-mujore, Abu Hassira ka qenë kryesisht e shtrirë në shtrat - përveç 11 herëve që i është dashur të zhvendoset brenda qytetit të saj për t'u mbrojtur nga sulmet izraelite. Burri i saj është në një burg izraelit, dhe ajo dhe vajzat e saj të vogla - Jouri, Maria dhe Maha - janë midis qindra mijëra palestinezëve që ende ndodhen në Qytetin e Gazës, i cili para luftës kishte një milion banorë.

«Më duket sikur thjesht po presim të vdesim, nuk më intereson aq shumë më», shkroi Abu Hassira sipër mesazhit.

Izraeli thotë se ofensiva e tij, synon shkatërrimin e Hamasit dhe lirimin e pengjeve të marra gjatë sulmit që nisi luftën. Ai thotë se po ndërmerr hapa për të zbutur dëmin ndaj civilëve.

Nëse familja Abu Hassira do të arrinte disi të shkonte në jug, problemet e tyre nuk do të kishin mbaruar.

«Kam frikë të jetoj në tendë me vajzat e mia. Kam frikë se do të mbytemi në dimër. Kam frikë nga insektet. Si do të gjejmë ujë?» tha ajo.

Një sulm ajror shkatërroi shtëpinë e tyre

Tetë muaj para luftës, Abu Hassira dhe familja e saj u zhvendosën në një apartament në qytetin e Gazës. Ajo punonte si teknik laboratori mjekësor. Burri i saj, Raed, ishte gazetar për një media të dyshuar për lidhje me Hamasin. Abu Hassira tha se burri i saj nuk ishte anëtar i grupit militant.

Jouri, fëmija i tyre më i madh, ishte në shkollën fillore. Maria ishte gati të fillonte kopshtin. Maha ishte vetëm një foshnjë.

«Ne punuam dhe kursenim për 10 vjet për të pasur një shtëpi të rehatshme dhe të bukur — shtëpinë e ëndrrave tona. Tani ajo nuk është më», tha ajo.

Pasi militantët e udhëhequr nga Hamasi sulmuan Izraelin më 7 tetor 2023, duke vrarë 1,200 persona dhe duke rrëmbyer 251 persona, Izraeli u përgjigj me sulme të rënda ajrore në të gjithë Gazën dhe një pushtim tokësor. Atë dhjetor, ndërtesa e apartamenteve të familjes Abu Hassiras u godit.

Shpërthimi rrëzoi një shtyllë betoni që e mbërtheu Abu Hassira-n nën rrënoja, duke i copëtuar shpatullat, shpinën dhe këmbët dhe duke e futur në gjendje kome. Edhe vajzat e saj u varrosën në rrënoja, megjithëse të gjitha mbijetuan.

Trupat izraelite bastisin spitalin

Abu Hassira u zgjua në Spitalin Shifa. Vajza e saj, Maria, ishte shtrirë pranë saj me një kafkë të thyer.

Forcat izraelite e kishin bastisur spitalin disa javë më parë, duke akuzuar Hamasin se strehohej atje. Furnizimet po mbaronin. Spitali ishte i mbushur plot me familje të zhvendosura dhe mjekët ishin të shqetësuar për fluksin e vazhdueshëm të viktimave që vinin nëpër porta.

Burri i saj i dërgoi dy vajzat e tjera të qëndronin te një xhaxha, në mënyrë që të kujdesej për nënën dhe vajzën në spital.

«Ai më ndërronte pelenat, rrobat», tha Abu Hassira. «Unë shtrihesha përmbys për tre muaj dhe ai kujdesej për mua, më krehte flokët dhe më lante.»

Në mars të vitit 2024, trupat izraelite bastisën përsëri spitalin, duke arrestuar dhjetëra burra, përfshirë bashkëshortin e Abu Hassira-s. Ai është tani një nga qindra burra palestinezë që Izraeli ka arrestuar gjatë luftës, vendndodhja dhe statusi ligjor i të cilëve mbeten të panjohura.

Ajo nuk ka dëgjuar prej tij, por Addameer, një grup palestinez për ndihmë ligjore, tha se një avokat e vizitoi atë në një burg izraelit nëntorin e kaluar. Shërbimi i burgjeve të Izraelit, agjencia e inteligjencës Shin Bet dhe ushtria refuzuan të thoshin pse u arrestua ose ku po mbahej.

«Maha ishte pak më shumë se një vjeç kur ia morën të atin», tha Abu Hassira. «Ajo nuk e ka thënë kurrë fjalën 'baba'».»

Ajo kishte frikë se vajzat e saj do të vdisnin

Ushtria izraelite tha se vrau rreth 200 militantë gjatë dy javëve të luftimeve brenda spitalit të madh Shifa. Organizata Botërore e Shëndetësisë tha se 21 pacientë vdiqën gjatë rrethimit. Izraeli mohoi se kishte dëmtuar civilët.

Abu Hassira, e cila tha se ushtarët i thanë të largohej, iku nga pushtimi me një çantë të vetme, duke lënë pas karrocën me rrota dhe shumicën e rrobave dhe ushqimit. Familja e kaloi pjesën tjetër të vitit duke lëvizur nga një vend në tjetrin, ndërsa Izraeli kryente bastisje në dhe përreth qytetit të Gazës.

«Pjesa më e vështirë është të jetosh në shtëpitë e të tjerëve... sidomos me fëmijë të vegjël, dhe gjithçka është e shtrenjtë. Nuk kisha rroba apo sende personale, kështu që më duhej të përdorja të tyret», tha ajo.

Në vjeshtën e vitit 2024, Izraeli e izoloi kryesisht Gazën veriore, përfshirë Qytetin e Gazës, duke nisur operacione të mëdha tokësore dhe duke e kufizuar rëndë ndihmën humanitare. Uji i pastër ishte i vështirë për t’u gjetur. Ata hanin pak më shumë se bukë. Jouri, djali i saj më i madh, u kequshqye dhe u sëmur.

«Ndihesha i dobët, i vetmuar, i pafuqishëm», tha Abu Hassira. «Isha i tmerruar se mos vajzat e mia do të vdisnin dhe nuk mund të bëja asgjë për to».

Një fqinj u ofrua vullnetar për ta çuar Jourin në një program për kequshqyerjen, ku vajza filloi të shërohej.

Në janar, hyri në fuqi një armëpushim i shumëpritur, duke rritur shpresat se lufta do të mbaronte. Qindra mijëra njerëz u kthyen në Qytetin e Gazës, familja e zgjeruar e Abu Hassira-s u ribashkua dhe Izraeli lejoi që ndihma humanitare të hynte.

Lufta rifillon

Por Izraeli e prishi armëpushimin në mars, duke nisur më shumë sulme ajrore pasi ndaloi importet e ushqimit, ilaçeve dhe mallrave të tjera - një bllokadë e plotë që do të lehtësohej vetëm 2 muaj e gjysmë më vonë.

Në Qytetin e Gazës, familje si familja Abu Hassiras shpesh janë pa ushqim, i cili kushton 10 herë më shumë sesa para luftës: një kilogram sheqer kushton rreth 180 dollarë, një kilogram miell rreth 60 dollarë.

Mbi 65,000 palestinezë janë vrarë në luftë, sipas Ministrisë së Shëndetësisë së Gazës, e cila nuk bën dallim midis civilëve dhe luftëtarëve. Ministria është pjesë e qeverisë së drejtuar nga Hamasi, por agjencitë e OKB-së dhe shumë ekspertë të pavarur i shohin shifrat e saj si vlerësimin më të besueshëm të viktimave.

Në gusht, ekspertët ndërkombëtarë përcaktuan se qyteti i Gazës po përpjetonte zi buke. Javë më vonë, Izraeli nisi një ofensivë për të pushtuar qytetin, duke thënë se ishte e nevojshme për të ushtruar presion mbi Hamasin që të lironte 48 pengjet e mbetura, rreth 20 prej të cilëve besoheshin nga Izraeli se ishin gjallë.

Abu Hassira ka parë fletëpalosjet e evakuimit të hedhura nga avionët izraelitë. Shumë nga fqinjët e saj janë mbledhur dhe janë larguar.

Por ajo mezi ecën, dhe një udhëtim me kamion deri në jug do të kushtonte rreth 900 dollarë. Një tendë do të kushtonte rreth 1,100 dollarë, thotë ajo, dhe kush e di se ku do ta vendosnin. Zona humanitare e përcaktuar nga Izraeli përbëhet kryesisht nga kampe të mbushura me njerëz dhe ndërtesa të rrënuara. Familjet që janë zhvendosur në zona të reja për të zhvendosurit i kanë gjetur ato të rralla dhe pa ligj, me banda të armatosura që patrullojnë zonën për të kërkuar qira.

Për momentin, Abu Hassira thotë se ajo dhe vajzat e saj do të qëndrojnë në bodrumin e prindërve të saj në lagjen dikur luksoze Rimal, pranë Detit Mesdhe. Ajo thotë se nuk di të gatuajë ose të lahet dhe i kalon ditët ulur në karrige ose shtrirë. Ajo ka nevojë për ndihmë për të përdorur banjën.

«Do të doja që unë dhe vajzat e mia të vdisnim së bashku, para se të detyrohemi të largohemi», tha ajo. «Jemi të rraskapitura»./ AP.