Imane Khelif: Rasti im ka ndryshuar sportin, dua një tjetër medalje

Imane Khelif di si të mbrohet. E mësoi shpejt, në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare, kur u dashurua për herë të parë me boksin. Që atëherë ka vazhduar të përballet jo vetëm me kundërshtaret, por edhe me polemikat dhe akuzat mbi gjininë e saj, si dhe me përjashtimet nga disa gara këtë vit, për shkak të moskalimit të testeve të përshtatshmërisë gjinore. Por me medaljen e artë të fituar në Lojërat Olimpike të Parisit, boksierja algjeriane duket më e vendosur se kurrë, duke u rikthyer aty ku gjithçka nisi: dashuria për boksin.

Në javët e fundit është folur për një tërheqje të mundshme tuajën nga boksi. Ka diçka të vërtetë?

Asgjë. Nuk kam asnjë qëllim të tërhiqem. Medalja e artë në Paris më ka dhënë edhe më shumë forcë: kam kaluar shumë sfida, përfshirë bullizmin, për të arritur deri këtu, dhe dua të vazhdoj të luftoj për të heshtur ata që dyshojnë tek unë. Me arritjet e mia janë rritur edhe objektivat e mi. Dua një tjetër medalje dhe dua të kontribuoj që gratë të kenë më shumë mundësi në sport.

Çfarë kujtoni nga ditët e Parisit, mes polemikave dhe suksesit?

Fitimi i medaljes së artë është një moment që do të më shoqërojë gjithmonë. Është një arritje e jashtëzakonshme që nuk krahasohet me asgjë tjetër, sidomos duke ditur gjithë punën dhe sakrificat që kam bërë për të realizuar ëndrrën time.

Si lindi pasioni juaj për boksin?

Sporti më ka pëlqyer gjithmonë, sidomos futbolli, por një ditë kuptova që ajo që doja vërtet ishte boksi. Mbaj mend herën e parë në palestër, herën e parë mbi ring dhe emocionin kur pashë dorëzat e mia. Ishte fillimi i një kapitulli të ri në jetën time.

A ju mbështetën prindërit?

Jo, në fillim ishin kundër, sidomos babai. Vij nga një qytet i vogël dhe për një vajzë algjeriane të merrej me boks ishte e pazakontë. Megjithatë, nëna më mbështeti dhe më vonë, kur pa përparimin tim, edhe babai filloi të më mbështeste. Por fillimi ishte shumë i vështirë, edhe financiarisht.

Çfarë sakrificash keni bërë?

Çdo ditë ecja dhjetë kilometra në këmbë për t’u stërvitur dhe që të përballoja shpenzimet shisja bukë, alumin e hekur në rrugë. Ka pasur edhe momente shumë të vështira mendërisht, sepse sporti në nivele të larta kërkon shumë përkushtim dhe sakrifica. Por sa herë që mendoja të dorëzohesha, e dija se ishte momenti i duhur për të shtyrë edhe më fort.

Gjatë Olimpiadës pati shumë polemika për pjesëmarrjen tuaj. Si e përjetuat?

Fatkeqësisht kjo që më ndodhi mua u ka ndodhur edhe sportistëve të tjerë në të kaluarën dhe vazhdon të ndodhë edhe sot. Përvoja ime në Lojërat Olimpike tregon se çdo sportist mund të bëhet viktimë. Ishte shumë e dëmshme, por unë arrita ta mbaja fokusin tim dhe të mos ndikohesha nga zhurma jashtë ringut.

Këtë vit u përjashtuat nga Eindhoven Box Cup dhe nga Botërori në Serbi, sepse IBA deklaroi se nuk i përmbushni kriteret për shkak të niveleve të larta të testosteronit. Si ndikon kjo paqartësi në karrierën tuaj?

Unë si sportiste i përkushtohem vetëm stërvitjes dhe respektoj rregullat ashtu siç janë shkruar. Por kur presione të jashtme e bëjnë gjithçka të paqartë, bëhet e lehtë të jesh subjekt i vendimeve të padrejta. Kjo nuk dëmton vetëm atletin, por edhe shpirtin e sportit, që duhet të bazohet mbi transparencë dhe respekt.

A mendoni se rasti juaj ka ndryshuar sportin?

Patjetër. Ka ndihmuar të dalin në pah sfidat që gratë hasin në sport dhe padrejtësitë që shpesh përjetojnë për shkak të diskriminimit. Përvoja ime ka treguar se të qëndrosh e fortë dhe e lidhur me të vërtetën mund të të çojë te suksesi dhe se kush dëmton gratë nuk do të mundë kurrë të thyejë vendosmërinë e tyre.

A keni pasur rast të flisni me kundërshtaret që nuk ju treguan solidaritet gjatë Lojërave?

Jo, nuk ka pasur mundësi. Unë gjithsesi jam gjithmonë e hapur për dialog, sepse besoj se sporti është një urë afërsie dhe mirëkuptimi, pavarësisht mendimeve të ndryshme.

Sa punë mendoni se ka ende për të bërë për të sensibilizuar publikun mbi këtë çështje?

Shumë. Një ndryshim i vërtetë kërkon kohë, përpjekje të vazhdueshme dhe bashkimin e zërave të sportistëve me ato të institucioneve që i mbështesin.

Do të jenë Lojërat e ardhshme Olimpike ndryshe?

Jam optimiste. Diskutimi që nisëm në Olimpiadën e fundit do të lërë gjurmë dhe do t’i bëjë njerëzit më të vetëdijshëm, më të hapur për të kuptuar realitetin e asaj që ndodhi, duke krijuar një mjedis sportiv më të drejtë dhe më të barabartë.