BE-ja lançon paketë mjetesh për të luftuar hepatitin B dhe C në burgje
Agjencitë e Bashkimit Evropian kanë lançuar një paketë të re mjetesh për të luftuar hepatitin B dhe C në burgje, duke synuar mbrojtjen e shëndetit publik dhe reduktimin e transmetimit të këtyre infeksioneve në mjediset me rrezik të lartë.
Nisma e përbashkët e Qendrës Evropiane për Parandalimin dhe Kontrollin e Sëmundjeve (ECDC) dhe Agjencisë Evropiane të Barnave (EMA) është hartuar për të mbështetur përpjekjet drejt objektivit të Organizatës Botërore të Shëndetësisë për eliminimin e hepatitit viral deri në vitin 2030.
Paketa u publikua në prag të Ditës Ndërkombëtare të Drejtësisë për të Burgosurit, më 10 gusht, dhe është menduar si një udhëzues praktik për profesionistët e shëndetësisë që punojnë në burgje. Ajo përfshin strategji për parandalimin, zbulimin dhe trajtimin e hepatitit në këto mjedise, të cilat konsiderohen veçanërisht të ndjeshme për përhapjen e infeksioneve.
Sipas të dhënave të Komisionit Evropian, në vitin 2023, numri i të burgosurve në BE arriti në rreth 499,000, duke reflektuar një rritje prej 3.2% krahasuar me një vit më parë. Popullatat në burgje shpesh përkojnë me grupet më të rrezikuara për hepatit, si përdoruesit e drogës me injeksion, migrantët, punonjësit e seksit dhe burrat që kryejnë marrëdhënie seksuale me burra.
Agjencitë theksojnë se mungesa e aksesit në pajisje të pastra injeksioni, procedurat jo sterile si tatuazhet dhe shpimet në trup, si dhe burimet e kufizuara dhe mungesa e trajnimit për stafin shëndetësor, përkeqësojnë rrezikun e transmetimit të hepatitit brenda burgjeve.
Hepatiti B dhe C janë ndër shkaqet kryesore të cirrozës, kancerit të mëlçisë dhe vdekjeve të lidhura me problemet hepatike. OBSH vlerëson se në Evropë jetojnë mbi 10 milionë persona me hepatit B kronik dhe mbi 8 milionë me hepatit C, shumica prej të cilëve nuk janë të diagnostikuar.
Agjencitë e BE-së theksojnë se përmirësimi i trajtimit dhe parandalimit të hepatitit në burgje është jetik jo vetëm për shëndetin e të burgosurve, por edhe për shëndetin publik në përgjithësi, pasi rreziku i transmetimit mbetet i lartë edhe pas lirimit të tyre në komunitet.