Besa, nder dhe krenari: Si tradita shqiptare ndikoi në transferimin e Ardon Jasharit te Milani

Në një botë futbolli gjithnjë e më të dominuar nga kontrata, shifra marramendëse dhe interesat personalë, një koncept i lashtë shqiptar, besa, duket se ka luajtur një rol vendimtar në transferimin e Ardon Jasharit te Milani. E rrënjosur thellë në kulturën shqiptare, besa është më shumë se një fjalë, është një premtim i shenjtë, një garanci nderi dhe besueshmërie, që nuk mund të shkelet.

Në artikullin e botuar nga “La Gazzetta dello Sport”, gazetari Massimo Oriani e përshkruan besën si një vlerë morale që në shekuj ka udhëhequr jetën e shqiptarëve, e barasvlershme me një kontratë të firmosur dhe të vulosur. E dallueshme, por plotësuese me konceptin e nderit familjar, besa i përket një kulture ku nderi dhe fjala e dhënë vlejnë sa gjithçka tjetër. Në të kaluarën, gjatë periudhës së Kanunit, si besa ashtu edhe nderi kishin fuqi të mirëfilltë ligjore.

Sipas burimeve pranë klubit, mesfushori i përfaqësueses zvicerane, me prejardhje shqiptare, kishte dhënë fjalën e tij për t’u bashkuar me Milanin. Dhe pavarësisht se Club Brugge kishte marrë oferta më të larta financiarisht nga klube të tjera, lojtari nuk u tërhoq. Fjala e dhënë ishte bërë angazhim moral dhe personal, një vendim që, përtej interesit ekonomik, pasqyronte rrënjët dhe kulturën e tij.

Kjo histori nuk është risi për Shqipërinë. Pikërisht përmes besës, shqiptarët gjatë Luftës së Dytë Botërore shpëtuan qindra hebrenj, duke u vlerësuar me titullin “Të Drejtë midis Kombeve” nga shteti i Izraelit. Edhe sot, në shoqërinë shqiptare moderne, një nga ofendimet më të rënda që mund t’i bëhet dikujt është ta quash pabesë, një epitet që nënkupton mungesë nderi, besimi dhe integriteti.

Në fund të fundit, falë kësaj trashëgimie kulturore, për çështje që mund të duken “të vogla” në krahasim me historinë, Massimiliano Allegri ka më në fund mesfushorin që kërkonte, dhe Milani një futbollist që, përveç talentit, sjell me vete edhe një vlerë që nuk blihet me para: besa.