Shkencëtarët po përpiqen të shpikin akulloren që nuk shkrihet: A është fundi i kaushit të rrëmujshëm?

Në ditët përvëluese të verës, pak gjëra sjellin kënaqësi si një kon akulloreje – dhe po aq pak gjëra shkaktojnë zhgënjim sa shkrirja e saj që rrjedh mbi gishta para se të shijosh kafshatën e parë. Por ndoshta, falë shkencës, kjo mund të ndryshojë.

Një grup studiuesish kanë vënë në qendër të vëmendjes eksperimentet për një akullore që reziston ndaj nxehtësisë. Vitet e fundit, një kompani japoneze, Kanazawa Ice, tronditi internetin me akulloren e saj që nuk shkrihej, e mbushur me polifenole – molekula natyrore që gjenden në fruta dhe njihen për vetitë antioksiduese. Rezultati? Një akullore që nuk rridhte dhe që ruante formën e saj.

Në SHBA, Cameron Wicks, shkencëtare ushqimore dhe ish-studente në Universitetin e Wisconsin-it, nisi eksperimente me acid tanik, një lloj polifenoli. Ajo zbuloi se përzierjet me përqindje më të lartë të këtij përbërësi trasheshin ndjeshëm, aq sa mund të priteshin me thikë pas ftohjes.

Sipas analizave mikroskopike, acidi tanik krijonte një rrjet stabilizues rreth yndyrnave në krem, duke parandaluar rrjedhjen e tyre kur akullorja fillon të shkrihet. Ky mekanizëm mund të ndihmojë në ruajtjen e formës së akullores, sidomos gjatë transportit apo temperaturave të larta.

Megjithatë, nuk bëhet fjalë për një mrekulli. Akullorja nuk mbetet e ftohtë përherë, dhe me kalimin e kohës ajo shndërrohet në një masë të trashë, si puding, duke humbur strukturën tradicionale. Për më tepër, një akullore që nuk shkrihet, por që ngurtësohet si gome, nuk është ajo që shumica presin nga një ëmbëlsirë verore.

Ndërsa prodhuesit tashmë përdorin stabilizues si goma guar apo karagenani për të zgjatur qëndrueshmërinë e akullores, polifenolet mund të jenë shtesa e radhës në betejën kundër shkrirjes. Por nëse do të shohim ndonjëherë akullore të “paprekshme” nga nxehtësia në një stendë afër nesh? Këtë do ta tregojë vetëm koha.