A mundet shkenca t'i kthejë të vdekurit në jetë?

Ideja e ringjalljes së të vdekurve, prej kohësh pjesë e trillimeve për zombit, po afrohet gjithnjë e më shumë me realitetin përmes përparimeve shkencore. Ndërsa ringjallja e të vdekurve në formën e vampirëve mbetet tërësisht trillim, rastet kur njerëzit kanë qenë klinikisht të vdekur dhe më pas janë ringjallur sfidojnë të kuptuarit tonë mbi jetën dhe vdekjen.

Ringjallja e njerëzve që sapo kanë vdekur

Vdekja klinike, e përcaktuar si ndalimi i aktivitetit të zemrës dhe trurit, nuk nënkupton gjithmonë një fund të përhershëm. Disa njerëz, si Lauren Canaday, janë ringjallur pas 24 minutash pa rrahje zemre. Po kështu, rastet e njohura si Efekti Lazar, ku individë rikthehen spontanisht në jetë minuta apo edhe orë pas shpalljes si të vdekur, sugjerojnë që definicioni i vdekjes nuk është absolut. Këto raste, megjithatë, shpjegohen si pasojë e vonesës në qarkullimin e gjakut dhe jo si ringjallje e vërtetë. 

Zgjatja e dritares së ringjalljes

Teknikat moderne si CPR (reanimimi kardiopulmonar) dhe hipotermia e induktuar ndihmojnë në vonimin e dëmtimit të trurit dhe organeve, duke "blerë kohë" për të shpëtuar jetë. Qendrat e ringjalljes shkojnë më tej duke ulur me kujdes temperaturat e trupit për të ruajtur indet deri në rikthimin e qarkullimit të gjakut.

Qasjet eksperimentale gjithashtu po eksplorohen. Krionika, e cila përfshin ruajtjen e trupave ose trurit në temperatura të ulëta pas vdekjes, synon të vërë individët në gjumë derisa përparimet mjekësore të së ardhmes të mund të rikthejnë jetën. Kompani si Tomorrow BioStasis ofrojnë krionikë, kryesisht për klientë të pasur në sektorin e teknologjisë. 

Shtyrja e kufijve të shkencës

Studiuesit në Yale kanë rikthyer tashmë disa aktivitete qelizore në trutë e derrave disa orë pas vdekjes. Megjithëse kjo nuk barazohet me ndërgjegjen apo ringjalljen e plotë, ajo sfidon besimet e kahershme rreth pakthyeshmërisë së vdekjes së trurit. Një eksperiment tjetër tregoi shenja të riparimit të indeve në organet e derrave të vdekur pas disa orësh. 

Me gjithë këto përparime, ringjallja e një organizmi plotësisht funksional mbetet një objektiv i largët. Implikimet etike të këtyre përpjekjeve janë gjithashtu të rëndësishme, veçanërisht sa i përket dallimit midis jetës dhe vdekjes. 

Pavdekësia virtuale 

Një drejtim tjetër për "rikthimin" e të vdekurve përfshin ruajtjen e mendjeve në mënyrë digjitale. Ky koncept, një ndër të preferuarit e trillimeve shkencore, përfshin shkarkimin e ndërgjegjes së një personi në një kompjuter. Disa shkencëtarë, si Ray Kurzweil, besojnë se kjo mund të bëhet e mundur deri në vitin 2045. Ndërsa ruajtja e kujtesës është e realizueshme me teknologjinë aktuale, replikimi i rrjetit të ndërlikuar të neuroneve dhe sinapseve të trurit paraqet sfida të jashtëzakonshme. 

Nëse do të ketë sukses, pavdekësia digjitale do t'i lejonte ndërgjegjes së një personi të ekzistojë pafundësisht, pa kufizime fizike. Megjithatë, kjo ngre pyetje etike rreth identitetit, autonomisë dhe asaj që do të thotë të jesh njeri. Një ndërgjegje e mbyllur në një makinë mund të përballet me shfrytëzim ose kufizim, duke ndryshuar rrënjësisht konceptin e lirisë individuale. 

Rruga përpara 

Shkenca po zgjeron ngadalë, por e sigurt, kufijtë e jetës dhe vdekjes. Qoftë përmes teknikave mjekësore të avancuara, ringjalljes eksperimentale apo ruajtjes digjitale, ëndrra për të sfiduar vdekjen mund të bëhet një ditë realitet. Megjithatë, këto përparime do të kërkojnë konsiderata etike të kujdesshme, duke rikonceptuar atë që me të vërtetë do të thotë të jetosh dhe të vdesësh. / Toptenz - Syri.net